Not a rocket science...

Al een paar jaar is het vaste prik, dat ik het seizoen 'open' met m'n vismaten. Een lekker lang weekend aan de waterkant. Vanaf één juni mag het weer! We mogen serieus karperen!

Kevin & Rinivissen

Toen ik nog net niet kon lopen, werd ik al bevangen door het visvirus. Ik had dit niet van een vreemde. Ik ben Pa hier nog eeuwig dankbaar voor. Wat mij hier nog vaag van bij staat, is dat ik elke zaterdagochtend alleen werd achtergelaten in het trappenhuis van het kippenhok aan de Talmastraat. Om me te vermaken kreeg ik een groen en oud holglas hengeltje met drie ogen waar nog vijf wikkelingen omheen zaten. Een oud viskoffertje, een gekreukelde Vissport en de diepte van het trappenhuis waren mijn 'playground' voor die eenzame zaterdagochtend.

Paaiperikelen...

Elk jaar treed er weer een prachtig fenomeen op. Voor ons karpervissers vaak slecht voor de vangsten, maar als echte liefhebber van deze dieren blijft de paai een schitterend schouwspel om te zien. Op de extreem ondiepe wateren was het vorige maand al raak. Afgelopen week leek het overal wel 'los'!

Buitjes sneaken...

Afgelopen weekend was ik eindelijk weer vrij. Na gedane en noeste arbeid, geniet ik ontzettend van mijn vrije dagen. Ik merk dat ik na de cyclus van werk, nu nog intenser van mijn visserij geniet. Het is nog steeds niet gewoontjes. Al blank ik knalhard, dan nog heb ik een avontuur. Is het nog wel een hobby? Is het een 'way of life'? Vragen die al een tijdje door m'n hoofd spelen.
Planning is nu strikt noodzakelijk. Buiten de vrije avonduurtjes moet er echt gepuzzeld worden. Niet makkelijk, wel een uitdaging.

De Amazone

De vis verzameld zich voor de langverwachte paai. De zijsloten beginnen nu echt 'hot' te worden. Een paar honderd meter verderop staat een waar kampement aan bivy's. Met snaarstrakke lijnen en op vier meter water vissend. Ik weet gelukkig nu beter.
Het heeft wat moeite gekost, maar gisteren was ik zelden zo blij met een vangst!

Zo dichtbij...

Ik sluip naderbij. De vis hapt er nog steeds lustig op los. Populierenkatjes, vers gemaaid gras en zelfs een tennisbal worden grondig geïnspecteerd aan de oppervlakte. Ik probeer het klauwhaakje door een waardeloos korstje te duwen. Ik moet het doen met tweederangs fabrieksbrood. God, wat een ergernis!
De bakker was al dicht, en kon nog net een armoedig taai en bros stuk stokbrood van de buurtsuper mee grissen. Ik schat de zwemroute van de vis in. Ik werp het korstje zo geruisloos mogelijk in en deze beland precies in de denkbeeldige 'baan'. De karper, een spiegel zwenkt precies de andere kant op.

Als een vis in de polder...

Als een stadsmens zoals ik, ineens in de polder gaat wonen, is dat toch een flinke stap. Geen sirenes, trams en lallend uitgaanspubliek. In het begin kon ik hier in de polder zelfs niet slapen vanwege de stilte. Inmiddels begin ik me hier aardig op m'n plekkie te voelen en ben ik een soort van 'ingeburgerd'. Zo ook met de visserij. Veel te veel water in de omgeving, zoeken naar stekken en uiteindelijk ook daar successen boeken. Dat valt of liever gezegd viel niet mee. Je creativiteit de vrije loop laten en je verplaatsen in een vis. Inmiddels is het voorjaar in volle gang en voel me als...
Dat betekend dat er weer gevangen is! En dat ook nog eens op één van de taaiste wateren in de omgeving. Taai in de vorm van wispelturigheid en onvoorziene situaties. Dat ik me goed thuis begin te voelen hier aan het water, blijkt wel aan de gemiddelde wachttijd voor een aanbeet. Na drie sessies staat deze op een minuut of drie. Het bevreemd me wel dat het na elke sessie bij één vis blijft. Ik voer trouw de stekkies aan en probeer zodoende meer dan één karper te bereiken, maar zoals ik al zei; die wispelturigheid van uitgestrekt water. De karpers kunnen hier tenslotte de volgende dag al tien kilometer verderop zitten. Er is dus eigenlijk niets te klagen, of toch?
Het vissen op boezemwateren betekend ook incasseren. Korte euforische momenten die afgewisseld worden door lange en stille (onbegrijpelijke) momenten. Een vrachtboot door de lijn, de vele sloepen (dat lijkt een plaag of liever gezegd een hype te worden), onvoorspelbare obstakels onder water, de weersomstandigheden die hier vaak een grote rol spelen en het aasgedrag van de karpers. Hier op de boezem kunnen ze het zonder boilies prima redden. Zaak om een luxe snackbar te creëren langs deze grote karpersnelweg met soms vele klanten, de andere keer een enkele.

                                                   Inmiddels een vaste klant erbij


Na de derde succesvolle sessie op rij voer ik vier dagen door tot ik weer een dag vrij heb. De gekozen stek loopt, dus waarom niet? Na de derde voerdag kom ik aan om het laatste pondje Polaris te plempen. De moed zakt me volledig in de schoenen. Er liggen twee grote boten met diverse soorten werktuigen aan boord. Er word geboord, gegraven en gedumpt. Ik spreek één van de vier werklui aan om te vragen wat hier allemaal gaat gebeuren. Hij kan een klein gluiperig glimlachje niet onderdrukken. "Jij bent toch dat vissertje van een paar dagen geleden?" Ik laat merken dat hij dat op de vroege ochtend scherp heeft gezien. "Kan je voorlopig wel vergeten hier! Dijkverbetering. We zijn hier nog wel een half jaartje zoet. Jammer van je stekkie! Had je nog wat van de week?" Ik mompel en lieg een paar brasems bij elkaar. De werkdag moet nog beginnen. Collega's vragen of er thuis problemen zijn...
Ik neem het sportief op. Dijkverbetering of verzwaring is in Nederland ontzettend belangrijk en bij toeval gebeurd dit dus nu op (mijn) nieuwe en lopende stek. Dat bedoel ik dus met incasseren.
Inmiddels draait mijn scooter weer overuren en heb een paar potentiële hotspots gevonden.

    De eerste en de laatste van de derde sessie. De lijn liep al na twintig seconden!


De nieuwe stekken geven me weer moed. Twee instant uurtjes leveren me niets op, maar zie een karper draaien. Gevoel en vertrouwen aan het water. Een goed voorteken. Linkerflanken blijven voorlopig nog even uit, maar kunnen nooit ver weg zitten. De schubs zijn nu eenmaal overtallig. Toch dacht ik na de tweede sessie een uitzetter te hebben gevangen. De schub had na mijn idee verdacht veel edelbloed. Na mailverkeer met Joris blijkt dit een twijfelgeval. Door de diverse spiegelkarperuitzettingen kunnen er zomaar ook mooie nakomelingen zijn geboren.

                                   Het twijfelgeval. Een 'gewone' schub met edelbloed?