De volschub en de wespensteek...

De titel is zeker geen sprookje. De vissen die we vorige week vingen, zeker wel.
Fons heeft drie dagen trouw gevoerd. Ik moet deze week en ook de aankomende week verstek laten gaan met de voerbeurten. Mijn rijexamen kom nu snel dichterbij en train intensief.

Weerzien met een monument

Gisterochtend. Gewoon even een uurtje tussendoor. Een gevoel dat het kon. Stevige zuidwestenwind en kans op zware buien met onweer. Kort daarna een puur en prachtig moment van euforie. Een kroon op mijn visserij tot nu toe dit jaar!

Check de video! Alvast bedankt voor het kijken! Binnenkort volgt nog een verslag van dit loze doordeweekse uurtje.

Er weer ingetuind...

"Zijn we er toch weer ingetuind!' 
Eén van de meest bekende frases van sportcommentator Herman Kuiphof tijdens de WK-finale van 1974. Gelukkig heb ik daar toen niet zoveel van mee gekregen. Ik lag nog vrolijk in de wieg met teddyberen te spelen.
Deze frase is bekend geworden vanwege een stukje emotie, de commentator op zich, maar deze zin geeft voornamelijk de knulligheid aan. Iets ontzettend knullig en ook wel iets doms. Ergens niet over nagedacht hebben.

Jack Bauer...

Toen wielrenner Jack Bauer vorige week zaterdag in de namiddag, sprintend op de finishlijn in Nimes aankwam, en de overwinningsbeker al bijna kon aanraken ging het nipt, maar dan ook nipt mis.
Ik had medelijden met een anonieme wielrenner uit Nieuw-Zeeland. De overwinning was hem gegund. Hij had het verdiend. Tweehonderdentweeëntwintig kilometer in de aanval en dan uiteindelijk op vijftig meter voor de meet ingehaald worden door een bulderend peloton en nul op het rekest krijgen. Ik kreeg er zowaar een zuur gevoel van in m'n maag.

Drukke natuur...

Na een piepklein motivatiedipje, zit ik weer in de karpermodus. Ik denk, ik praktiseer, ik maak nieuwe plannen. Een schuine blik naar pagina 704, een metinkje van de watertemperatuur en het inschatten over waar en wanneer. Ik sta er mee op en ga er mee naar bed.

Avondje scheve smoelen...

Het is bijna achttien maanden geleden dat ik mijn zeevishengels voor het laatst in mijn handen heb mogen houden. Hengels die ooit mijn grote liefde waren, nu slechts afdankertjes. Echter, ik kan er nooit, maar dan ook nooit afstand van doen. Het zeevissen zit er nou eenmaal van jongs af aan in. Het karperen heeft die ouwe liefde, een nieuwe vlam gegeven.

Spring flashbacks

Morgen begint de zomer. Het WK voetbal is in volle gang. M'n scooter word geopereerd. De noordenwinden heersen. Aan mijn lijf, effe geen polonaise!!
Dus, 'sit back and relax' en geniet mee van een prachtige 2014 lente.